Signal za globalni sukob ili strateška poruka saveznicima?
Naredba francuskim bolnicama da do marta budu spremne na scenario rata visokog intenziteta, uz procjenu mogućih 50.000 ranjenika, izazvala je snažan odjek u evropskoj sigurnosnoj zajednici. Ovakva vrsta institucionalne mobilizacije ne tiče se samo zdravstvenog sistema, već je dio šireg sigurnosnog planiranja, gdje zdravstvena infrastruktura postaje ključna komponenta nacionalne odbrane.
Očigledno se ovdje radi o ozbiljnom signalu prelazak sa „posthladnoratovskog“ perioda niske intenzivnosti sukoba na pripremu za totalni rat. Pentagon već godinama upozorava evropske saveznike da povećaju otpornost svojih društava, ne samo u vojnom, nego i u civilnom sektoru, jer rat visokog intenziteta više ne isključuje urbane zone i masovne civilne žrtve.
Ako se doda scenario u kojem Kina odluči pokrenuti vojnu akciju prema Tajvanu, dok bi Rusija istovremeno krenula na manje i slabije članice EU ili NATO-a, otvorila bi se opasnost globalnog sukoba na dvije fronte. U tom slučaju, Sjedinjene Države bi morale istovremeno podijeliti resurse za Pacifik i Evropu, što bi dovelo do ekstremnog pritiska na saveznike u NATO-u, posebno evropske zemlje. To bi značilo povratak „logike totalnog rata“ gdje je svaka kritična infrastruktura, od energetskih mreža do bolnica, strateška meta i vitalni resurs. Postavlja se i pitanje da li je francuska priprema zapravo više usmjerena na Kinu, jer je Rusija već iscrpljena ratom u Ukrajini i dugoročnim sankcijama. Svi pokazatelji govore da je Zapad ušao u period strateške transformacije gdje se „glavni protivnik“ prebacuje sa Moskve na Peking, dok se Rusija sve više posmatra kao „sekundarni igrač“ koji služi za odvlačenje pažnje i resursa.
Zdravstvena i bolnička infrastruktura prestaje biti samo civilna domena i postaje ključni stub nacionalne sigurnosti. Bez sposobnosti prihvata i zbrinjavanja desetina hiljada ranjenika, nijedna evropska država ne može voditi moderni rat. Zato je francuska naredba manje poruka o strahu, a više upozorenje saveznicima da se sigurnosna arhitektura Evrope mora promatrati integrirano, gdje bolnice, energetske mreže i vojni kapaciteti čine jedinstven sistem odbrane društva.
Dodatnu dimenziju regionalnih rizika donosi Srbija, koja sve otvorenije naginje antieuropskim snagama. Posjeta predsjednika Aleksandra Vučića vojnoj paradi u Pekingu jasno pokazuje strateško svrstavanje Beograda uz Kinu i posredno uz Rusiju. Takvo pozicioniranje Srbije, u trenutku kada se definira nova globalna podjela, ne predstavlja samo izolirani politički gest već prijetnju evropskoj sigurnosti. Srbija svojim vanjskopolitičkim izborima potvrđuje da je potencijalni destabilizacijski faktor Balkana i trojanski konj unutar evropskog sigurnosnog prostora.
Fikret Mehović
magazinplus.eu
