Liberte! Egalite! Čojstvo!
Dragi i poštovani gosparu Božidare Proročiću, književniče i publicisto crnogorski, ma nema Vam što biti neugodno zbog nedavne velikosrpske rezolucije o Jasenovcu u crnogorskom parlamentu. To je njihova, velikosrpska rezolucija. Rezolucija onoga velikosrpstva koje je apsolutno, ako ne apsolutno onda 99,99 posto ideološki limitirano pravoslavljem odnosno Srpskom pravoslavnom crkvom, odnosno Crkvom Srbije. Čije su osnovne ideološke premise: antikomunizam, antijugoslavenstvo, antihrvatstvo i antievropejstvo. Za razliku od Katoličke crkve u Hrvatskoj, čiji se najodličniji bilo klerici bilo publicisti forsirajući naziv „Crkva u Hrvata“ trude ukazati da je ta crkva, koju ideološki determinira: protukomunizam, protujogoslavenstvo, protusrpstvo i protuevropejstvo, što naš narod kaže, isto sra..e, drugo (kršćansko) pakovanje.
Jugoslavija, ova druga komunistička,imala je, složit ćemo se gosparu Proročiću, i dobrih strana. Što vrijeme odmiče, kao da te dobre strane sve jasnije izlaze na vidjelo. Jedna od najboljih bila joj je što je religiju i popove stavila na pravo mjesto, odvojila ih od države, škole, kalendara. A možda najlošija što je od njih napravila ugrožene, obespravljene, društveno, medijski itd. getoizirane ideološke neprijatelje. Umjesto da je veličine ala Stepinac, Kuharić, Pavle, Amfilohije puštala da po javnim medijima slobodno iznose svoje laži i onda ih argumentirano sučeljavala s istinama, puštala je da se po crkvama, sakristijama i vjeronaucima pumpa nacionalistički, antijugoslavenski, antirežimski duh.
U Crnoj Gori kao da je ta ateizacija, odnosno oslobađanje od zablude kršćanstva, konkretno pravoslavlja, najdalje odmakla. Kaže mi, sada pokojni, prijatelj, titogradski gimnazijalac 1960-tih, da u Titogradu (danas: Podgorica) nije bilo (pravoslavne) crkve, tek jedan manastirčić u predgrađu, da se on ne sjeća sprovoda s popom…
Dozvolite, gosparu Proročiću, da se poigram Vašim tekstom, pa da u zaključnoj rečenici promijenim samo prvu riječ („Rezolucija“): Pravoslavlje „nije čin pravde, već politički instrument koji podriva demokratske procese i evropski put Crne Gore, čineći je taocem mračnih političkih ciljeva i velikosrpske ideologije koja seže duboko u prošlost i nastavlja da oblikuje sadašnjost.“
Moderna Evropa je više-manje raščistila s kršćanstvom, najvećom zabludom u svojoj povijesti. Može li Crna Gora odnosno crnogorski narod svoj identitet, svoju specifičnu razliku u odnosu na Srbiju i srpstvo, utemeljiti izravno na ideološkim vrednotama za koje se moderna Evropa mukotrpno nakon višestoljetne borbe jedva izborila? Umjesto nebrojeno puta, na crnogorskom, na ruskom, na ukrajinskom, na republikasrbijanskom i republikasrpskom primjeru dokazane zločinačke pravoslavne ideologije, može li Crna Gora, odnosno onaj dio njezine populacije koji se smatra Crnogorcima, svoje ideološko, religijsko sveto trojstvo izravno prepoznati u evropskim: Liberte, Egalite, Fraternite; u slobodnom prijevodu na crnogorski: Čojstvo i Junaštvo. Pa čak da mala Crna Gora i dopuni odnosno izmijeni evropski slogan u onoj trećoj stavci, bratstvo, koje je malo u koliziji s jednakošću (spolova), a sestrinstvo u našem jeziku znači nešto drugo…Junaštvo, koje bi se, ne više u smislu: „a u ruke Mandušića Vuka svaka puška bit će ubojita“, nego u smislu hrabrosti suočiti se s tradicionalnim zabludama, ponadasve kršćanstvom, stočilo s Čojstvom. Pa bi zahvaljujući crnogorskom doprinosu sveto evropsko ideološko trojstvo glasilo: Liberte, Egalite, Čojstvo!
Darko Kaciga Evropljanin
PS
Kršćanin, hrišćanin, musliman, židov može se biti ako se mora. Ako se ne mora, a hvala Evropi ne mora se, slobodnomisleći Evropljanin ne može više biti kršćanin, hrišćanin, musliman, židov…
Preuzeto: Glas Grada (Dubrovnik)
